Bu Progestan denen hap beni salak gibi yaptı. İlacı aldıktan sonra bir saat içerisinde uyuyakalıyorum ve 3-4 saat sonra uyanıyorum. Uyuduğumda normal bir uyku değil daha çok bilinç kaybı gibi. Yanımda düğün yapsalar haberim olmuyor. Sabah uyu, yemek ye, akşam uyu.. Tam bir uyuyan güzel modeli oldum. Hiçbir şey yapmama izin yok. Sadece tuvalete ve yemek yemeye kalkıyorum. İki ayda 3 kilo aldım :( Çalışma hayatından ev hanımlığına geçmenin psikolojisi yetmiyor gibi bir de hamile ama yerinden kalkamayan biriyim. Dipteyim sondayım depresyondayım.. Ama kimseye belli etmiyorum. Annemle babam gelmiş bana bakmak için. Allah razı olsun onlardan, her şeyimi yapıyorlar. Dört kişilik bir aile olduk :)
Progestanın iğnesini de yaptırıyoruz haftada bir. Her şey yolunda gibi..
Bir sabah yine uyku mahmuru kalktım, karnım çok acıkmıştı. Masaya oturdum. Henüz bir dakika bile geçmemişti ki, bir sıcaklık hissettim. Ardından bir akıntı. Elim ayağıma dolandı. Hemen tuvalete koştum. Daha üzerimi çıkarmama kalmadan her yer kan olmuştu. Telaştan üstümü çıkarıp tuvalete oturdum. Bir taraftan ağlıyorum bir taraftan da sanki bardaktan akar gibi akan kana bakıyorum. Annemle eşim geldi beni sakinleştirmeye çalışıyor. Bu kısımlarda eksik hatırladığım şeyler olabilir çünkü resmen kriz geçiriyordum. Banyoda her yer kan olmuştu. Sonra bir anda içimden bir şeyin kayıp gittiğini hissettim. Şlap!
Hissettiğim kayan şey ve o tuvalete düşme sesi.. Asla unutmayacağım bir an olarak zihnime kazındı. Klozetin içinde simsiyah bir parça.. Bebeğim gitti.. Artık bayılmak üzereyim. Apar topar bir ped falan takıyor annem, ellerimi yıkıyor, eşim beni içeriye taşımaya çalışıyor. Artık kimseyi duymuyorum, tek duyduğum kendi çığlıklarım. Salona uzanıyorum. Babam tam karşımda, suratı kıpkırmızı, ağlamak üzere ama ağlamıyor. Eşim patlamak üzere ama beni daha fazla üzmemek için yanımda elimi tutuyor beni sakinleştirmeye çalışıyor.
Ambulans geliyor. Hemşireler geldi. "İlk bebek mi" "Üzülmeyin bir daha olur daha gençsiniz". Bebeğim tuvalette diyorum oraya düştü. Tamam diyor hemşire gidelim bir an önce. Ağır kaldırmadım, yerimden bile kalkmadım neden oldu? Deliricem galiba!
Yolda eşim yanımda.O arada çok ağlamış belli, gözleri kıpkırmızı. Hatta annesini aramış "annecim biz onu çok sevecektik neden gitti" diyerek ağlamış. Hemşire hala konuşuyor "üzülmeyin bir daha olur" Bense kendimde değilim artık, Gözümden yaşlar akıyor ama ağlamıyorum aslında kendiliğinden akıyor. Bu teselli cümleleri iyice canımı yakıyor. Ben bir daha olmasını değil o bebeği istiyorum diyorum içimden. Sonra aklıma geliyor, bebeğim tuvalette mi kaldı yoksa hemşireler aldı mı acaba?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder